Nowa rewolucja psychodeliczna: geneza ery wizjonerskiej

Odważna eksploracja współczesnej kultury psychedelicznej, jej historii i przyszłości

• Analizuje trzech architektów współczesnej kultury psychedelicznej: chemika Alexandra „Sashę” Shulgina, mikologa-filozofa Terence'a McKennę oraz wizjonerskiego artystę Alexa Greya

• Bada zastosowanie mikrodawkowania w sportach ekstremalnych, doświadczenie festiwalu psy-trance oraz związek między ego, enteogenami a toksycznością

• Przedstawia „Historię sztuki wizjonerskiej”, od jej korzeni w prehistorii, przez Ernsta Fuchsa i Wiedeńską Szkołę Fantastyczną, po współczesną sztukę psychedeliczną

Po rozbiciu w 2001 roku głównego laboratorium kwasu, co drastycznie zmniejszyło światowe zapasy LSD, wydawało się, że psychedeliczna rewolucja lat 60. ostatecznie dobiegła końca. Jednak w rzeczywistości stało się odwrotnie – renesans psychedeliczny szybko nabiera tempa wraz ze wzrostem popularności festiwali transformacyjnych, takich jak Burning Man i BOOM!, powrotem pozytywnego przekazu medialnego na temat potencjalnych korzyści enteogenów oraz rosnącą liczbą celebrytów gotowych przyznać się do korzyści płynących z ich własnego użytkowania. Wraz z powrotem badań uniwersyteckich, odrodzeniem filozofii psychedelicznej i rosnącą popularnością sztuki wizjonerskiej, te nowe wydarzenia oznaczają początek ogólnoświatowej rewolucji kulturalnej o charakterze psychedelicznym, bardziej zintegrowanej z głównym nurtem niż kontrkulturowe powstanie lat 60.

W swojej najnowszej książce James Oroc wyznacza granice XXI-wiecznej kultury psychedelicznej poprzez wpływ jej trzech głównych architektów – chemika Alexandra Shulgina, mikologa Terence'a McKennę i wizjonerskiego artystę Alexa Greya – a następnie ilustruje wiele aspektów tej „Drugiej Rewolucji Psychedelicznej”, w tym zastosowanie mikrodawkowania w sportach ekstremalnych, społeczność psychedeliczną obeznaną z technologią, która wyrosła wokół festiwali transformacyjnych, oraz związek między ego, enteogenami a toksycznością. Tom ten po raz pierwszy przedstawia także „Historię sztuki wizjonerskiej”, wyjaśniając jej znaczenie dla powstania kultury wizjonerskiej.

Badając praktyczną rolę enteogenów w naszym samolubnym i szybkim współczesnym świecie, autor wyjaśnia, że psychedeliki są potężnymi narzędziami do badania ego i cienia poprzez doświadczenie transpersonalne. Twierdząc, że kulturowe przyjęcie perspektywy enteogenicznej jest najlepszą szansą na przetrwanie naszego społeczeństwa, proponuje następnie, że nasza trwająca rewolucja psychedeliczna – mająca już sto lat, od pierwszej syntezy psychedeliku w 1918 roku – oferuje potencjał narodzin nowej Ery Wizjonerskiej.